Onder Alex' toeziend oog

Deze vakantie heeft als verschil met de vorige dat de landen die we bezoeken een stukje minder obscuur zijn ten opzichte van 2011. Letland en Litouwen zijn misschien niet de meestbezochte landen van Europa maar een zekere vorm van een moderne samenleving is er zeker wel. Dit is natuurlijk allemaal heel veilig en fijn, maar dat is niet het enige wat we zoeken in een vakantie. Inspiratie halen we onder andere uit Jelle Brandt Corstius' Universele Reisgids Voor Moeilijke Landen, een boek dat Gerlo mee heeft genomen en wij allemaal nu wel een keer hebben gelezen. Jelle beschrijft de meest hachelijke en absurde situaties die hij heeft meegemaakt tijdens zijn reizen, vooral in Rusland. We genoten zo van deze verhalen dat toen de DB reisplanner Minsk als overstap op de route Vilnius - Kraków aangaf, Gerlo en ik elkaar aankeken en gelijk wisten wat er moest gebeuren: wij zouden naar Wit-Rusland.

Belarus of Wit-Rusland is de enige echte nog bestaande dictatuur binnen Europa, en dat maakt het gelijk tot een vrij apart land. Zo is het verboden foto's te maken als je op straat loopt, verboden homo te zijn en vooral verboden kritiek te hebben op de zittende heerser, Alexander Loekashenko. En wij hadden besloten voor ons plezier een kijkje te gaan nemen in de hoofdstad Minsk, een stad met anderhalf keer zoveel inwoners als Amsterdam (en 0 toeristen).

Per trein vertrokken we uit Vilnius, en we maakten kennis met onze provotnik, een kloeke, blonde dame die koffie, thee en rare Russische koekjes verkocht. Wij waren zo te zien de enige mensen in de hele trein die 1. niet uit Wit-Rusland, Rusland of Litouwen kwamen en 2. geen Russisch spraken. Gelukkig verliep alles voorspoedig en zelfs de strenge grenscontrole kwamen we zonder kleerscheuren door (er moesten echter nog wel twee flinke formulieren ingevuld worden). 

Aangekomen in Minsk was niks meer te lezen. ????? ?? ?? ?????? ??? ?? ??? ??? ??? ?????? ?????? ????????? ?????? ?????, ???? ??? ???? ???? ?????. We stonden dus een beetje met een mond vol tanden, want we hadden geen flauw idee waar we heen moesten en wat we moesten zeggen. Na de zoveelste keer nul op het rekest gekregen te hebben bij een loketbediende die natuurlijk geen woord Engels sprak vroegen we op goed geluk twee Wit-Russische jongens om hulp. Die bleken werkelijk een godsgeschenk. Met hen liepen we naar iets wat een toeristenbureau heette te zijn (was er niet aan af te zien; het was een soort oud bankkantoor met grijze dametjes, een computer uit 1970 en wederom geen woord Engels). Maar het scheen dat we er tickets konden kopen voor de treinreis diezelfde avond, richting Warschau. Er ontstond een grote verwarring toen ik Warsaw zei, en de Wit-Russen Rossija (Rusland) verstonden, waarna ze mij een kwartier lang duidelijk probeerden te maken dat de route Minsk-Rusland-Kraków niet de meest logische optie is. Is het ook niet, kijk maar eens op de kaart. Enfin, na drie kwartier Russisch en gebroken Engels lullen hadden we de tickets. Kosten: 3 miljoen roebel (ongeveer 300 euro). Als je bedenkt dat zelfs 20 en 50 roebel al biljetten zijn, kun je je misschien voorstellen dat wij met een portemonnee rondliepen waar je u tegen zegt.

Eigenlijk wilden we niet te ver deze rare stad in lopen, dus doken we het eerste restaurantje wat we tegenkwamen in. Dit bleek een hippe shishabar te zijn, waar nota bene nog twee mensen Engels spraken ook. Daar zittende bleek deze bar zo ontzettend chill te zijn dat we er niet meer weg zijn gegaan, hooguit om roebels bij te pinnen). We hebben er van ongeveer 11 tot 19 uur gezeten. Er gingen heel veel glazen cola, bier, pannenkoeken met ham, tosti's en pakjes Luckies (prijs: 8000 roebel, ongeveer 0,80 euro) doorheen en we zaten er prima. Uiteindelijk is het ons toch gelukt om weg te gaan uit de bar. Dit kwam ook mede doordat de bar ging sluiten. Op het station zijn toen de laatste inkopen gedaan voor in de trein. Hieronder was ook een fles mineraalwater waar zoveel chloor in zat dat je net zo goed een zwembad leeg kon drinken. 

Eenmaal in de trein was het voor Ruben en mij nog een hele opgave om onze coupe te vinden. Dit kwam doordat het nummer systeem op de tickets en in de trein nog niet overeen kwam. Gelukkig werd dit later tijdens de reis opgelost toen onze provotnik nieuwe stickertjes kwam plakken in de trein. We hebben toen van onze laatste roebels nog maar een biertje gehaald. Hierna hebben we ons heerlijk ten ruste gelegd, met de gedachte dat we over een paar uur zouden aankomen in het realtief makkelijke Warschau. 

Reacties 1

Lisette bogers 06-08-2012 11:38

Jullie maken nog eenxs wat Mee!

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer